راستی در رهبری

روح هر سازمان را از بالا در آن می دمند.

شاهد صمیمیت و جدیت هر مدیر، پافشاری بی چون و چرای او بر راستی در منش است. این منش باید بیش از هر چیز در تصمیم های مربوط به کارکنان دیده شود. زیرا این منش است که رهبری از طریق آن اعمال می شود. منش الگو می سازد و سرمشق می شود. منش چیزی نیست که بتوان آن را وارونه جلوه داد. کسانی که با مدیر کار می کنند، به خصوص زیر دستان، ظرف چند هفته می فهمند که مدیر پایبند به اصول هست یا نه. شاید کوتاهی ها و نقص نمایان او را ببخشند: بی کفایتی، غفلت، احساس ناامنی، سلوک بد. اما نداشتن صداقت را بر او نمی بخشند.نیز مدیریت ارشد را نمی بخشند که او را انتخاب کرده است. این مسئله به خصوص در مورد کسانی صادق است که بر صدر بنگاه نشسته اند زیرا روح و روان سازمان از بالا در آن دمیده می شود.اگر سازمانی از نظر روح عظمت داشته باشد به آن سبب است که افراد ارشدش از نظر روحی عظمت دارند و اگر به راه زوال برود به آن خاطر است که سر سازمان گندیده است. ضرب المثلی می گوید: " درخت ها از سر می خشکند".

هیچ کس را نباید بر مسندی نشاند مگر مدیریت ارشد بخواهد منش او سرمشق دیگران شود.

از کتاب: "The Daily Drucker"